Gry video

Niektórym z nas wydaje się, że gry wideo nie mają zalet. Przecież zajmują tylko niepotrzebnie czas, uczą przemocy, wulgaryzmów, stają się uzależnieniem. Słysząc to druga część fanatyków gry zadaje pytanie: „Ludzie, w co Wy gracie?!”. Nie zdajemy sobie sprawy z tego, że na rynku jest mnóstwo gier, które przekazują nam wartości artystyczne i rozrywkowe. Formą rozrywki są gry, ponieważ używają połączenia grafiki trójwymiarowej, efektów specjalnych, architektur, sztucznej inteligencji, muzyki, fabuły i interaktywności. Wbrew pozorom gry wideo dają więcej swobody niż wszystkie inne media. I to jest jak najbardziej puls, ponieważ uczymy się kontroli. Niesamowite jest, że nie zauważamy jaka szybkość reakcji potrzebna jest w grach. Otóż bardzo duża. Gry wideo wymagają więcej myślenia niż planszowe. Dowód? Aby „przejść” grę należy zapoznać się z jej celami, a następnie pomyśleć jak je osiągnąć, nie zapominając o tym że osiągnąć je trzeba. Kolejnym plusem jest to, ze gry wideo wymagają od nas podzielności uwagi, elastyczności oraz umiejętności dostosowania się do istniejących warunków.

Większość mediów możemy kategoryzować według gatunków, gry wideo wliczają się w ten spis. Aby podzielić gry wideo trzeba zwrócić uwagę na mechanikę gry, atmosferę oraz wiele innych czynników. Ktoś kiedyś powiedział, że łatwiej skategoryzować gry niż na przykład książki, filmy i muzykę. Te rozrywki interaktywne właśnie przechodzą okres radykalnego formalizmu. Dlaczego? Bo mają krótką historię, ograniczenia techniczne, a przede wszystkim tworzona jest zbyt duża ilość substytutów na rynkach amerykańskim i japońskim. Koszty produkcji gier rosną, ponieważ rosną wymagania użytkowników, a chcąc komuś dogodzić, trzeba się postarać. Nie powiedziane jest jednak, że wszyscy wydawcy stosują się do wymagań odbiorców. Najczęściej spotykane gatunki gier: platformówki, przygodowe, fabularne, sportowe, wyścigowe, akcji, logiczne, symulacyjne i strategiczne. W tworzeniu gier nie ma ograniczeń dlatego też często spotykamy się z łączeniem kilku gatunków gier, takie kombinacje mają swoje nowe nazwy, przykładem są gry action RPG.

Najbardziej popularne dwa błędy gier wideo to ekran śmierci i niebieskie piekło. Swoją drogą bardzo pomysłowe nazwy. Ekran śmierci to plansza lub poziom w grze wideo, który powstrzymuje użytkownika od dalszej gry z powodu błędu w implementacji. Gra w takim przypadku zacina się, resetuje albo wywołuje inne błędy, które skutecznie uniemożliwiają rozgrywkę. Przykładami gier z ekranami śmierci jest Pac-man i Tetris. W dwieście pięćdziesiątym szóstym poziomie Pac-mana połowa planszy jest zniekształcona, przez co nie można jej ukończyć. W grze Tetris już w dwudziestym dziewiątym poziomie występuje killscreen. Przekraczając ten poziom zauważamy dziwne nazwy poziomów, zbudowane są one z losowych znaków, klocki spadają aż dwa razy szybciej i to uniemożliwia ukończenie gry. Niebieskie piekło natomiast jest miejscem, w które postać gracza trafia lecz nie powinna mieć tam dostępu. Takie miejsca są poza mapą świata gry, w której porusza się postać. Znalezienie się w Blue Hell oznacza zawieszenie się gry, spadanie postaci gracza i ponowny powrót na mapę, utknięcie w ścianie lub zawiśnięcie w miejscu bez możliwości powrotu do gry bez restartu gry.